omdat deze weblog nog steeds heel veel gelezen wordt, plaats ik toch nog maar een berichtje. Want het is mij helaas op dit moment onmogelijk om iedereen te antwoorden hoe het nu met mij gaat.

En ik wil iedereen bedanken!!

                        ……

Ontzettend bedankt voor jullie medeleven. Voor alle lieve mails, lieve kaarten en brieven en voor de fantastische lieve schrijvens op m’n weblog.

Wat doet het me goed!!!

Het geeft me het gevoel ”de moeite waard te zijn”.

En als er iets is wat ik kan gebruiken, dan is het dat wel. Na alle regel en doe-dingen lijkt niets meer de moeite waard en jullie reactie’s vertellen mij wanneer ik loop te ijsberen en te zuchten: jij Ellen, JIJ bent de moeite waard!

Wat een ”vastklamper”!!

Heb emotionele dagen. Ik kan mijn gevoelens nauwelijks omschrijven.

Heb me er altijd over verbaasd in de sport dat de winnaar van de wedstrijd blij en opgetogen nog een ere-ronde kan neerzetten, terwijl nummer 2, die een gelijke prestatie heeft neergezet, gevloerd en uitgeput over de eindstreep komt. De winnaar lijkt onvermoeibaar, heeft vleugels, wordt gedragen…

Zo wilde ik mij ook altijd voelen!!

En ik voelde me vaak een wereldkampioen. Onvermoeibaar, had vleugels en het idee gedragen te worden…

Ik dacht dat ik een wereldkampioen was in ”het leven van alle dag”. Wat een machtig mooie sport!! Wat een uitdaging om dagelijks met deze sport bezig te zijn. Ik dacht dat ik wereldkampioen was…

Ben geen wereldkampioen meer. Ben ingehaald…

Ingehaald door ”meneer Verdriet”.

Het voelt dramatisch, het verknald alles. Ik had de titel maar ben ‘m kwijt.

Toch ben ik trots op mezelf, ik weet hoe ik kan winnen en hoe ik kan verliezen.

Over een poosje reis ik af naar Canada, daar woont m’n broertje Pete. In Lac du Bonnet, Manitoba. Hij woont alleen, heel primitief, aan de rand van het bos. In de wijde, wijde omtrek geen mens te bekennen. (Maar ook geen wireless…)

Daar ga ik dan maar nadenken over wat ik met de rest van m’n leven ga doen. Waar ik wil gaan wonen, hoe ik wil gaan wonen en hoe ik mijn dagen weer een beetje leuk en zinvol kan maken. Alles, maar dan ook alles is nu veranderd.

En nog meer nadenken

want

9 maanden geleden schreef ik:

Wees altijd dronken!

Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet.
Om niet de helse last te voelen van de Tijd die je schouders
breekt en je naar de aarde drukt, moet je je onophoudelijk
bedrinken.
Maar waaraan? Aan wijn, aan poxebzie of aan deugdzaam-
heid, net wat je wilt. Maar bedrink je.
En mocht je soms ontwaken op de trappen van een paleis,
in het groene gras van een greppel, in de sombere eenzaam-
heid van je kamer, en merken dat de dronkenschap al ver-
minderd of verdwenen is, vraag dan aan de wind, de golven,
de sterren, de vogels en de klok, aan al wat vliedt, al wat
zucht, al wat rolt, zingt of spreekt, vraag dan hoe laat het
is: en de wind de golven, de sterren, de vogels en de klok
zullen antwoorden: ‘Het is tijd om dronken te worden!
Bedrink je om geen gemartelde slaaf van de Tijd te zijn;
bedrink je altijd maar weer! Aan wijn, aan poxebzie of aan
deugdzaamheid, net wat je maar wilt.’

~Charles Baudelaire.

Tijd bestaat dus niet meer voor ons want we hebben de Tijd.!

                            ……

Maar ook is dit veranderd, plotseling besef ik

dat ik niet zoveel Tijd meer heb…

                           …..

                           …..

Uit de reactie’s wil ik ook een citaat aan halen:

** We maakte altijd grapjes: "Wie z’n schuld is het"???…….JOS……"Wie heeft dat gedaan"???……JOS **

                          …..

En wie gaf mij altijd vleugels denken jullie???…….JOS!!!

                          …..

Dag allemaal!! 

Woon nu een maand in Leeuwarden. Bij Bin en Cees.

Het is een rare drukke maand geweest.

Eerst was Jos z’n paspoort in de mist. Dit hadden we aan die aardige dokter in Turkije gegeven, de rest van het ziekenhuispersoneel vertrouwden we niet meer zo…

Die aardige dokter reageerde niet op onze telefoontjes, ingesproken boodschappen en sms-jes… Hadden we ons dan toch in hem vergist?

Later zal blijken dat hij een ernstig auto ongeluk had gekregen en de zorg voor het paspoort in handen van een vriend gelegd…

Zonder paspoort kan Jos niet uitschreven worden en zonder paspoort kan de truck niet uit Turkije gehaald worden. Contact daarover gehad met het vervoersbedrijf wat alles rond Schiphol geregeld had, de Nederlandse en Turkse Ambassade en het Ministerie van Buitenlandse Zaken…

Later zal blijken dat het bij het uitvaartcentrum Yarden niet helemaal goed was gegaan…

Ik dacht dat we voor de uitvaart verzekerd waren en dat alles dan automatisch voor dat geld geregeld zou worden…

Maar zo werkt dat niet. Er moet gekozen worden en aan iedere keus hangt een prijskaartje… Talloze tarievenlijsten zijn er in dit gesprek over de tafel gegaan… Ongelooflijk, wat een handel, mijn wereld niet. In de situatie waarin je dan zit is, het werkelijk te droef voor woorden.

De meneer was wel aardig en het is heel sympathiek geregeld allemaal: we kunnen er over nadenken en hij komt dan de volgende dag weer terug…

…Daar hebben we maar voor bedankt.

Wel krijgen we de ruimte om over nagedachtenisvormen na te denken, (een half jaartje nog wel…) Ook  dit wordt gebracht als een aardige geste…

Al dit gepraat over geld bracht mij er toe om eens op de banksaldo te gaan kijken, iets wat we het laatste drie kwart jaar niet meer gedaan hebben…

Blijkt dat mijn pensioen een paar maanden geleden gestopt is…

Bij navraag blijkt dit een automatische stop te zijn aangezien dit gekoppeld is aan de GBA (Gemeentelijke Basis Administratie voor persoonsgegevens.) We hebben ons bij ons vertrek uit laten schrijven omdat we dan geen vaste woon- of verblijfplaats meer hebben…

Op naar het stadskantoor, me weer laten inschrijven op het adres van B&C…

Maar omdat ik niet kan aantonen waar ik de laatste maanden gewoond heb kan men mij niet koppelen, het gebruik van de computer maakt dit onmogelijk. Moet nu handmatig ingevoerd worden en ook dit stuit op regeltjes…

Jos heeft hetzelfde probleem, alleen hij kan niet ”uitgeschreven” worden…   Als je niet ingeschreven staat, kun je ook niet uitgeschreven worden…       Een bizarre constatering in deze…   

Maar ook dit uitschrijven is nodig want anders kan hij niet ingeschreven worden als zijnde overleden in het CTR. (het Centraal Testamentenregister) Dit is een database waarin wordt bijgehouden wie, wanneer en bij welke notaris een testament heeft laten (op)maken.

En ik moet middels een ”verklaring van executele” kunnen aantonen dat ik de enige erfgenaam ben om de Truck met Jos z’n paspoort met de autostempel erin, op te kunnen halen uit Turkije…

Zo’n verklaring wordt opgemaakt door een notaris en moet in mijn geval door een bexebdigd vertaler in het Turks worden vertaald. (Een bexebdigd vertaler is een vertaler die door een arrondissementsrechtbank bevoegd is verklaard om teksten met een officixeble en/of juridische status te vertalen en te waarmerken met een appostillestempel.)

En dit alles moet met SPOED aangezien het stempel in het paspoort 1 november afgelopen is.  Na deze datum kan de Truck door de Staat Turkije geconfisceerd worden of staat de eigenaar een enorme boete te wachten.

HJ (m’n andere schoonzoon) heeft groot rijbewijs en met hem heb ik de Truck  inmiddels uit Turkije gehaald. Op 2 november stonden we aan de grens, 1 dag te laat. De boete viel me mee: 75 euro.

                            ….

Teveel vragen komen er in deze maand op me af

En teveel ”doe- en regel-dingen”

Heb volle dagen maar een leeg gevoel, een vreemde combinatie

Iets klopt er niet, ik ben alleen…

                         …..

Zoveel als het hier regent

zoveel huil ik…

Toch wil ik graag dit bericht nog plaatsen…als allerlaatste…

We zaten in een slechte film.

Jos gaat vandaag vliegen…

Al die weken goed geslapen, behalve vannacht. ”Iets voelde niet goed…"

7.30 ‘s ochtends zou de ambulance vertrekken…ik zou mee rijden naar het vliegveld…we waren er dus om 7.15…

Ik wacht buiten bij de tassen en Cees gaat door naar de IC om te vragen waar we moeten zijn. ”ACIL-EXIT…”  maar eenmaal weer buiten gekomen zien we dat nergens staan…

Er staat een ambulance voor de deur, is die voor Jos? We vragen, maar ze kennen wel het woord ACIL en wijzen vervolgens op de ambulance, maar ze kennen niet het woord EXIT en dus schieten we er niks mee op…

Het is inmiddels bijna 8.30 en er is nog steeds geen aktie rond de ambulance.

Cees gaat maar weer naar binnen om te vragen of we wel goed zitten en: dan ineens: Aktie…een brancard met apparatuur en evenlater iemand op een brancard in een laken. Niemand neemt enige notie van mij en dus loer ik onder het laken: het is Jos. Ik zet mijn tassen vast voor in de cabine…kan het wel netjes gaan vragen maar ze verstaan mij toch en dan zie ik wel wat er gebeurt…

NOU…ze werden uit de cabine gehaald op de grond gezet en ik moest maar een taxi nemen…

Dat weiger ik…ik blijf bij Jos, ik vlieg mee met Jos naar Nederland, had ik ook toestemming voor en zet dus de tassen weer in de cabine…

He, verdorie…ik zie Cees nergens….

De ambulance gaat starten zet z’n sirene aan en…ik kan geen dag meer zeggen tegen Cees, die zweeft nog ergens in het ziekenhuis…

Men heeft 2 soorten sirenexb4s: 1 langzame die constant gaat en een snelle voor druk verkeer en om door rood te kunnen rijden… Wat een haast hebben ze. De  3 doktoren achterin bij Jos en de chauffeur, ze waren alledrie nerveuzer dan ik…ik voel me heel langzaam misselijk worden.

20 minuten later zijn we bij het (kleine) vliegveld van Erzurum en rijden in hoog tempo het terrein op. We worden ingehaald door een bewakingsauto…

Stop!!! Wat over en weer gepraat, maar ze moesten mij hebben. Mijn tassen werden weer uit de cabine gehaald en op straat gezet en ambulance reed weg… de bewakingsauto ook…

Ben maar op de straat, in een grote kale vlakte, naast m’n 3 tassen gaan zitten. Stak maar een sigaretje op…

Toen kwam de bewakingsauto terug…ik kon instappen…

De 3 tassen gingen op de band door de bagage-scanner, maar moesten aan het eind van de band: alledrie uitgepakt worden…

Met onze paspoorten was het ook al niet pluis…ze misten de Truck: waar is die, wat doet ie daar, waarom rijdt ”hij” daar niet mee terug, hoelang blijft ie daar staan, gaat ie wel terug naar Holland etc… ( bij het vliegveld spreekt men Engels jawel, let op… Goodbay en misschien, misschien… I love you…)… Wat een ongelooflijke taalbarrixe8re…

Bij het kleine vliegtuigje was men aardig. De piloot stelde zich vriendelijk voor en de 3 artsen die de vlucht zouden begeleiden ook. Spreekt u Engels? Ja graag.

Hadden ze niet moeten doen, zo vriendelijk zijn en ook nog Engels spreken…ik kreeg even tranen… (hoofd omhoog, dan gaan ze weg…)

Onderling spreekt men Duits, tegen en met mij dus Engels…

De artsen gaan direct naar de ambulace… kan niet zien wat daar gebeurt maar het duurt allemaal nog al even…Jos moest losgekoppeld worden van de apparatuuur….

Exe9n van de artsen komt het vliegtuig binnen en vraagt aan mij of mijn echtgenoot kan lopen?

Ik schamper: ”Lopen? Gister lag hij nog aan de beademing, hij loopt en spreekt al drie weken niet meer….” Hij houdt zijn gezicht in de plooi en blijft beleefd, maar ik voel dat hij schrikt…

Jos wordt het vliegtuig binnen gedragen…het laken gaat van zijn hoofd…ik zie de 3 artsen schrikken..maar ze gaan meteen aan de slag om Jos aan van alles en nog wat vast te koppelen…

Ik hoor hun zeggen (in het Duits) xb4die is al in geen tijden bij kennis geweestxb4…

Ik kijk omhoog…blijf dapper, wil geen tranen laten zien…

Men pleegt 3 telefoontjes…(in het Duits…Oostenrijkse tongval). Men doet een second opinion…ze vertrouwen het niet…

Ow..Chips, omhoog kijken – omhoog kijken- om-hoog-kijij-kennn!!!

En als mijn tranen geen ruimte meer hebben om naar buiten te kunnen gaan vraag ik in mijn beste Duits, wat de problemen zijn…

Misschien is men verrast dat ik hun heb kunnen verstaan, dat laten ze niet blijken, maar men is wel heeeel erg eerlijk.

”Uw man is heel erg ziek, zo durven wij niet te vliegen…dan haalt hij het niet. We begrijpen het niet, uw man is al 6 dagen ‘niet meer aan de beademing”…en de arts Stefan laat mij zijn papieren zien… Het ziekenhuis heeft gewoon gejokt op paier…

”6 dagen? Gisteren lag die weer opnieuw aan de beademing…zelf gezien….”

De artsen verontschuldigen zich in alle toonaarden dat ze zo niet durven te vliegen…ik hoef nog maar 1 keer ”omhoog” te kijken en dan is het klaar.

Het is ”gedaan met Jetje”… ”Jetje-is-er-helemaal-klaar-mee”.

Alle power die ik in m’n donder heb is aanwezig. Ik voel me sterk!!

Kom maar op…wat gaat er gebeuren nu?

Terug naar het Ziekenhuis in Erzurum.

Iemand gaat bellen, maar daar kennen ze dit ”geval” niet…

Men komt terug bij mij, of ik wel de juiste naam van het ziekenhuis heb opgegeven… Ik beaam dit en twijfel geen seconde…

Er wordt weer met het Aziziye-ziekenhuis gebeld en men ontkent een patixebnt als deze…. het duurt al met al een uur…

Dan wordt er een ”straat-ambulance” gebeld.

Die komt pas na 3 kwartier…

"Miss, we mogen dit niet zeggen, maar u moet zich op het ergste voorbereiden”, laten de 3 artsen mij weten, en….xb4het lijkt wel of ze van uw man afwillen…`

Het laken gaat weer over Jos zxb4n hoofd…eindelijk ligt hij weer in de ambulance…

De ambulance rijdt rustig…stopt voor ieder stoplicht, totdat hij een paar ferme kloppen krijgt vanuit het achterste gedeelte..

Daarna gaat de sirene aan en rijdt hij als een gek door de stad….

Bij het ziekenhuis aangekomen, krijg ik niet de tijd om mxb4n tassen uit de ambulance te halen…men rent weg met Jos op een brancard, door de gangen…

Waarheen? Geen idee…pleur mxb4n tassen in een hoek bij de bewaking, zonder iets te zeggen want dat heeft toch geen zin en hol er achteraan….

Om te stoppen bij de IC.

Maar daar mogen we niet naar binnen, Cees ook niet, die is inmiddels ook gearriveerd, maar men zegt wel met koele blik dat we in de buurt moeten blijven, want het kan ieder moment afgelopen zijn met Jos…

We mogen niet bij Jos, hij is niet bij kennis en dan wxe9l afwachten tot dat hij….

We zijn naar het hotel gegaan.

Even later is Jos er niet meer…

                           zijn reis is ten einde.

Lieve Allemaal, ik heb besloten het weblog te sluiten. Laatste berichtgeving is dat Jos terug komt naar Nederland. Daarmee is de reis ten einde.

Nog een reden is het feit dat ik niet in staat ben alle reactie’s die n.a.v. de weblog komen, op tijd te beantwoorden. Dat er een tijd aan gebonden was, wist ik niet…

Maar ik word hier op gewezen door mensen die het als storend ervaren dat ik niet vlug (genoeg) reageer op mails e.d.

Dit heeft mij aan het denken gezet en gezien de situatie met Jos en alles wat er bij komt kijken aan praktische zaken en emoties, heb ik besloten dat ik het xe9xe9n niet meer met het ander kan combineren.

Ik heb met veel plezier geschreven .. en zal met veel plezier (en hopelijk met Jos) nog lang nagenieten van onze reis op papier en de lieve reactie’s van jullie allemaal…

Natuurlijk wil ik iedereen die een mail stuurt om meer te weten over het verloop graag op de hoogte brengen, maar dan wel met de gedachte dat ik aan mijn kant van het scherm in een onwerkelijke situatie leef momenteel.

En vandaar uit het begrip dat een reactie niet direct is geschreven en verzonden…

We lopen tegen een aantal tegenvallers aan…

Alsof de kritieke situatie van Jos nog niet genoeg is, krijgen we onderstaande zaken ook nog even op ons bord. Hoe flexibel een mens is, blijkt dan toch weer eens meer dan ooit.

**Cees boekt in de nacht van 27/9 op 28/9 zijn vlucht om naar Turkije te komen. Hij wil ook direct een reisverzekering erbij boeken, maar dat schijnt ‘s nachts niet te kunnen. Wel vinkt hij het vakje aan met de annuleringsverzekering…

Die werkt dus ook niet ‘s nachts. Dat blijkt nu, want ivm een verrassende wending wil Cees zijn vlucht annuleren om eerder naar Nederland te komen. Vlucht kan geannuleerd worden, maar restitutie van de kosten van het oude ticket is niet mogelijk. Geen annuleringsverzekering aldus KLM!

**Cees en ik hebben een auto gehuurd om naar de Truck te kunnen voor hoognodige spullen. Onderweg tijdens de 350 km durende heenreis, vragen we ons af hoe hard we mogen rijden. Nergens in Turkije zie je aanwijzingsborden wat betreft de snelheid. Ik denk, net als overal: 120 km. Maar ga 110 km rijden, zit je altijd goed…bedenken we…

Nou niet dus, de maximum snelheid in Turkije is 100 km, uitgezonderd een paar snelwegen rond een paar grote steden. Controle = boete = 100 Dollar!

**We hebben een uitgebreide reis-en ziektekostenverzekering afgesloten toen we vertrokken. Dan denk je alles gedekt te hebben. Helaas blijkt ook dat anders te zijn dan we dachten….

Wij dachten in het geval dat Jos uit zou vallen, we een verzekering hadden die vergoedt dat iemand de Truck op komt halen…

Nee dus …. ze noemen dat een reis- en creditbrief bij de ANWB en een automobilistenverzekering bij onze eigen verzekeringsmaatschappij…

Maar welke naam we het ook geven: wij hebben het niet!

Ojee, ojee, hoe komt ons "huis" nu terug??

Maar zoals voor alles een oplossing komt … zal hier ook een antwoord op komen.

Het wachten is op wie, wat, waar, wanneer??

Heel veel mensen denken aan ons…

Heel veel mensen bidden voor ons…

Wij denken aan en bidden voor xe9n spelen dagelijks een spelletje…

Dit is de foto die over ons totale scherm staat afgebeeld en wanneer we MSN-en proberen we lange zinnen te maken zodat we de snor van Jos kunnen raken…

”Raak-de-snor” hebben we het spel genoemd en volgens ons ”moet” Jos het voelen dat zijn snor iedere keer ”gekieteld” wordt….

Hij kan niet eeuwig blijven slapen, we missen zijn ”malligheid” en we willen hem wakker hebben…

Dussss..kietelen wij z’n snorrrr…

Alle grapjes die er over schoonmoeders gemaakt worden, en dat zijn er nogal wat geloof me, maar die gaan voor Cees en mij niet op. We kunnen geweldig met elkaar "kaksen".

We trekken nu 12 dagen zeer intensief met elkaar op, in een wat je nou niet direct, het meest gunstige "klimaat" kunt noemen.

De dagelijkse gang naar en in het ziekenhuis is een regelrechte voltreffer wat stress betreft…Om de beurt nemen we het voortouw in de moeizame gesprekken met de medewerkers in het ziekenhuis, die op hun beurt alleen Turks spreken, we voelen elkaar aan wie er op dat moment het beste het woord kan doen…

Nog zo’n stressor is de rijstijl van de Turken. Cees blijft rustig in het verkeer en laat zich niet van de weg afdrukken…

We zijn samen 2 keer naar Do?ubeyaz?t gereden…totaal zo’n 1400 km…xe9xe9n keer om persoonlijke spullen op te halen en een keer om de auto te cleanen en rijklaar te maken voor de rit terug naar Nederland…

Cleanen was echt nodig want toen het ambulance-personeel Jos uit de truck heeft gehaald, kwam de regen met bakken uit de hemel, de ondergrond is een soort "kleef-klei" met als gevolg dat de vloer van de truck vol zat met kluiten aangekoekte aarde…

Deze klus is ook door ons beide geklaard, zonder een onvertogen woord…

Verder delen we de hotelkamer, de douche en het toilet, de koekjes en het water en om de beurt zitten we achter de laptop en dit alles gaat in een geweldige harmonie zonder dat xe9xe9n van ons beide over z’n eigen grenzen heen hoeft te gaan.

Gaan m’n emotie’s met me aan de rol vraag ik aan Cees om wat te vertellen zodat ik m’n aandacht ergens aan op kan richten…

Hij verteld dan de meest belachelijke story’s die hij maar kan verzinnen…

Ik schiet dan uiteindelijk in de lach…

of ik val in slaap…

Maar, zo’n steun om je heen, geloof me,

is GEWELDIG!

Zoals gezegd:"Voor repatrixebring moet Jos zijn toestand beter zijn…"

Hoe is zijn toestand nu?

Ik heb er nog niet veel over geschreven omdat er steeds dingen veranderen. Maar nu is er een redelijk stabiel beeld. Want de kleine verbeteringen die steeds optraden zetten heel langzaam maar zeker door! Jos is nog steeds van de beademing en zoals eerder geschreven lijkt de diagnose nu te passen bij de sympthomen. Sepsis en Lithium-intoxicatie dus ….

Vanmorgen zijn we weer op bezoekuur geweest. Jos lijkt niet meer zover weg als dat hij was. Nog steeds niet aanspreekbaar, maar duidelijk is dat de narcose-stoffen langzaam uit zijn hersens gaan. De verplegers hebben hem geschoren en hij ziet er daardoor weer wat meer uit als mijn Jos. Hij ligt nog steeds op de IC .. dat dan weer wel.

Weinig over te zeggen dus, behalve dat we kunnen zien dat er verbeteringen zijn.

Al zijn deze klein en gaat het langzaam .. we blijven hoop houden ….

Kan Jos terug naar Nederland?

Ja dat kan, maar er zijn 2 soorten vluchten.Een zgn AMBU-vlucht en vervoer van een patixebnt via een "normale lijnvlucht" waar dan 6 tot 9 plaatsen worden gereserveerd voor een stretcher/brancard en medisch personeel en apparatuur.

Wij hoopten voor Jos een AMBU-vlucht te kunnen krijgen, maar helaas komt hij er niet voor inmerking…

Bij dit soort vluchten vliegen ze laag bij de grond ivm met de druk die op deze manier niet teveel oploopt en dit is beter voor de patixebnt in kwestie. Dit zijn zeer kostbare vluchten en deze worden alleen uitgevoerd indien het slachtoffer zicht bevindt in een gebied waar ze geen diagnose kunnen stellen, waar geen medische verzorging is of niet de juiste apparatuur.

Al deze zaken zijn niet van toepassing op Jos. Hij ligt in een Universitair Ziekenhuis. Ook al is het volgens onze normen behoorlijk primitief en werkt het taalverschil op alle fronten tegen, alles is aanwezig om voor hem niet zo’n dure vlucht te realiseren.

We hebben tot nu toe steeds contact gehad met de SOS alarmcentrale hier in Nederland en zij hebben contact met die in Turkije, de Marm genaamd die steeds de informatie uit het ziekenhuis opvroeg, vertaalde naar Engels en dan weer doorgaf aan de alarmcentrale hier. Echter, op het moment dat er sprake is van repatrixebring (een patixebnt terug vervoeren naar Nederland), wordt het dossier overgedragen aan Eurocross. Zij gaan het medisch dossier doornemen en keuren a.d.v. de gegevens een vlucht goed of af. De medewerker van de alarmcentrale legde uit dat Eurocross op basis van hun algemene voorwaarden en Jos zijn situatie, geen goedkeuring zouden geven voor een AMBU-vlucht, gezien de "goede" omstandigheden waar Jos in wordt behandeld.

Dan blijft over:de lijnvlucht. Maar ook hier haken en ogen. Jos zijn toestand is misschien dan wel iets verbeterd, maar vervoer via een lijnvlucht zou toch een gevaarlijke onderneming zijn. Hoewel er medisch personeel mee gaat en er wel zuurstof e.d. wordt meegenomen, heeft een lijnvlucht niet de medische faciliteiten van een AMBU-vlucht. Deze onderneming zal op dit moment te riskant zijn voor Jos. De artsen van de alarmcentrale vinden het nog te vroeg om over repatrixebring te praten. Zij raden aan, hoe moeilijk ook, geduld te hebben tot Jos zijn toestand nog iets meer verbeterd. Pas als hij bij bewustzijn is en van de Intensive Care af is, kunnen we een lijnvlucht regelen aldus de alarmcentrale. (Heeft ook te maken met de regels van Eurocross, die eist dat een patixebnt voor vervoer via lijnvlucht, aanspreekbaar is)

Dan is er nog een probleem: het vinden van een ziekenhuis in Nederland dat een bed beschikbaar heeft. Helaas niet zomaar een bed/kamer; het ziekenhuis moet namelijk beschikken over een MRSA-kamer en in het geval van Jos ook nog een MRSA-kamer op de intensive care. MRSA is een infectie die zich betrekkelijk snel kan verspreiden in leefgemeenschappen (contact van mens tot mens is de meest gangbare overdracht) MRSA heeft in enkele ziekenhuizen epidemiexebn veroorzaakt die moeilijk te bestrijden zijn. Er heerst grote onzekerheid over de maatregelen die nodig zijn om verspreiding tegen te gaan en om deze reden weigeren sommigen ziekenhuizen soms een patixebnt, zeker uit het buitenland komende en gaat de patixebnt eerst naar een speciale quarantaine-kamer totdat hij ”MRSA-vrij” is gebleken….

Deze kamers zijn schaars en dus moeilijk om een ziekenhuis te vinden dat er xe9xe9n beschikbaar heeft.

We moeten dus wachten op verdere verbetering van Jos en dan maar hopen dat er een vlucht geregeld kan worden. Maar ook op een ziekenhuis met een bed op de IC waar men vanuit het buitenland ook mag worden behandeld, totdat Jos ”MRSA-vrij” blijkt te zijn…